پارسایى از کنار یکى از ثروتمندان گذر کرد، دید دست و پاى یکى از غلامانش را استوار بسته و مجازات مى کند. پارسا به ثروتمند گفت : ((اى جوان ! خداوند بزرگ غلامى همانند او را ذلیل فرمان تو کرد و تو را بر او چیره نمود، بنابراین در برابر نعمت خدا سپاسگزارى کن و آنقدر بر آن غلام ستم مکن ، مبادا در روز قیامت مقام او برتر از تو در نزد او شرمسار گردى . ))

بر بنده مگیر خشم بسیار

جورش مکن و دلش میازار

او را توبه ده درم خریدى

آخر نه به قدرت آفریدى

این حکم و غرور و خشم تا چند؟

هست از تو بزرگتر خداوند

اى خواجه ارسلان و آغوش

فرمانده خود  مکن فراموش

در روایت آمده : رسول اکرم صلى الله علیه و آله فرمود: (( بزرگترین حسرت روز قیامت آن است که غلام صالحى را به بهشت ببرند و مولاى بدکاران او را به دوزخ افکنند. (آن مولا، بسیار حسرت خواهد برد و غصه خواهد خورد. )

بر غلامى که طوع خدمت تو است

خشم بى حد مران و طیره  مگیر

که فضیحت بود که به شمار

بنده آزاد و خواجه در زنجیر

منبع : باب هفتم از گلستان سعدی